Zo heilig is het hier dus allemaal niet.

 

Datum: 12 november 2009

Van: http://www.maydesign.nl/reisblog/?paged=3

October 29, 2008, 11:07 AM

Veel mensen die ik hier ontmoet zijn op zoek naar heelheid, naar een betekenis van het leven. Dan kom je al snel uit in de spirituele hoek en daar tref ik, zoals hier, altijd weer van die labiele types aan waar ik dus helemaal niets mee heb. De eerste paar dagen kon ik echt met niemand levelen en vroeg ik me af wat ik hier eigenlijk kwam doen. Hier lopen mensen rond die veel hebben meegemaakt, anders kom je hier niet, soms zijn ze echt niet helemaal honderd meer en storten zich in het eerste de beste wat zich aandient. Veel Sai Baba devotees denken (naar mijn mening) niet meer voor zichzelf maar halen te pas en te onpas Sai Baba quotes erbij als je met ze in gesprek gaat.

De totale overgave (van het ego) is part of de deal. En dat is waar ik net als veel westerlingen moeite mee heb. Ik wil me wel totaal overgeven aan God (ja lieve mensen bij deze verklaar ik zonder gÍne hardop dat ik geloof in God; de Brahman (de universele) en de atman (dat wij allemaal als mens God zijn). Wat voor mij betekent; vertrouwen op je intuÔtie en lots of love:) maar niet mezelf uitschakelen om vervolgens een guru (al is Sai Baba geen guru) na te praten. En die lui hier met de sjaaltjes (vrijwilligers uit diverse hoeken van India) zijn de fanatiekste. Ze zijn de hele dag bezig met het volk hier in het gareel te krijgen met hun idiote regeltjes; over het formaat van je handtas; in hoeverre je sjaal je hals moet bedekken, bij welke (heilige) boom je wel en niet mag zitten, wanneer je waar mag mediteren etc.

Ik ben gister echt helemaal tegen zo’n gast uitgeflipt; er is hier geen enkel rustig plekje te vinden (nu is lichtfeest (Diwali) en Hindoe nieuwjaar dus superdruk in de ashram) en ik werd even helemaal moe van al die mensen. Dus zoekend naar een stil plekje vond ik een grasveldje achteraf. En hop daar schiet weer zo’n mannetje naar je toe dat ik niet op het gras mag zitten, de hond niet mag voeren en waarom ik niet in de darshan zit. AAARRHG FLIKKER TOCH OP! Nou ja, hij kan er ook niets aan doen, denkt dat ie goed bezig is, maar ik wordt er helemaal gestoord van.

Zittend op het grasveldje in (het begin nog gefakete) meditatie liep hij onhandig rondjes om me heen. Ik voelde me natuurlijk zwaar opgelaten maar ik besloot me niet te verroeren. En uiteindelijk taaide die af. Niet terug komend met zijn baas of zo, nee echt pleiten was ie gelukkig. Na een uur kwam ik uit de fijnste meditatie sinds tijden en
zei ik met een stralend koppie ‘Sai Ram’ tegen hem en ik voelde dat ie wist dat ie me niets kon maken. Zo!

Dat ‘Sai Ram’ komt me trouwens nu al helemaal mijn neus uit want ze zeggen het de hele dag. Je hoort hier elkaar te begroeten, gedag te zeggen, te bedankten, te corrigeren met ‘Sai Ram’. De hele dag word er met deze twee woorden gecommuniceerd (de naam van Sai Baba). Ik heb mijn Saaie geram taks nu echt bereikt… maar dit is hier cultuur dus ik zal er immuun voor moeten worden.

Om het hier iets makkelijker voor mezelf te maken deel ik nu een kamer met een andere vrouw. Hiervoor sliep in de dormitory met nog 6 andere vrouwen. Nou ja slapen… ik deed er eerlijk gezegd geen oog dicht; in de twee bedden naast me sliepen twee schattige maar zwaar snurkende vrouwen uit Sri Lanka, lag ik overhoop met de lange tenen van een Australische en werd ik overrompeld door het communistische (alles is van iedereen dus ik gebruik gewoon zonder te vragen jouw handdoek) gedrag van een Sloveense. Denk niet dat het softies zijn die spirituele zoekers hier… het zijn types met een hele zooi bagage, allemaal prima, ik ben ook nog wat aan het uitdokteren met mezelf, maar ik ben er behoorlijk gevoelig voor en moet dus een beetje afstand nemen en op zijn minst een rustige plek hebben om me terug te trekken.

Hoewel het natuurlijk ook super interessant is. Een van die vrouwen uit Sri Lanka bijvoorbeeld; een Tamil, is 62 en een fanatiek devotee van Swami. Ze is nooit getrouwd geweest en heeft dus ook nog nooit iets met een man uitgespookt. Dit omdat ze van vriendinnen allemaal enge verhalen over hun husbands had gehoord. En je mag in haar cultuur maar 1x trouwen; ze was zo bang dat ze de verkeerde zou kiezen dat ze dus haar hele leven celibatair blijft. En dan die vrouw die ik sprak in de German Bakery. Ze maakt de hele dag aantekeningen van wat ze ziet in de straat; over de omgang tussen de leden van diverse gezinnen, de verschillende devotees, het gedrag van de vrijwilligers aan de poort, dat er (geheel tegen Hindu regels in) koeien worden geslacht bij haar en de buurt etc. Ze kent alles en iedereen in dit stadje. Vervolgens stuurt ze deze brieven naar Sai Baba zodat hij weet wat er in ‘zijn’ stad gebeurd. Als God zijnde weet hij dat natuurlijk allemaal al maar volgens haar wil hij het graag zwart op wit hebben; hij heeft getuigen nodig. Ze is een Nederlandse en woont hier al jaren. Haar zoon denkt dat ze hartstikke gek is en ik heb ook zo mijn twijfels bij haar werk maar aan de andere kant is zij hier zo overtuigd en gepassioneerd mee bezig dat ik denk, tja wie ben ik dan om hier iets van te vinden. En zo zou ik nog zoveel kunnen schrijven over alle mensen die ik hier ontmoet en waar ik dus ook echt mee kan praten omdat we er de tijd voor hebben. (Al is dit volgens de leer van Sai Baba niet de bedoeling; je moet je volledig op hem richten; bij het welkomstpraatje wordt je sterk ontmoedigd ‘vrienden’ te maken) Dit soort gesprekken kun je gewoon niet hebben als je elke dag naar je werk moet.

Die vrouw, Mariel, met wie ik nu de kamer deel; een Amerikaanse producer uit Chigago is geweldig. Slim mens met een bak humor, eindelijk, dr wordt veel te weinig gelachen in deze toko. Ik geloof wel in Sai Baba. In wat ze over hem zeggen. Ik ga daar verder op dit blog niets over zeggen; moet je maar op internet lezen. Ik geloof alleen niet zo in de manier waarop deze ashram is georganiseerd. Met die autoritaire mannetjes, die onderhuidse afkeuring van westerse ideeŽn, dat ze je constant op alles corrigeren en dat als je daar iets van zegt je jouw ego maar even moet parkeren. Wie heeft hier nou eigenlijk een ego? Anyway, het is een hele beleving op zich, echt een totaal andere wereld. Zeker voor mij die nog nooit eerder in India is geweest en ook niet in een ashram.

Twee dagen geleden moest ik er echt even uit en besloot ik voor een dag naar Bangalore te gaan om een goed meditatie kussen te kopen. In de bus ontmoete ik een Engels/Frans kunstenaars stel en een Spaanse vrouw. Het stel ging daar een laptop kopen want ze zijn bezig met een film over Sai Baba en de Spaanse moest naar de tandarts alleen ze kon geen engels. De vrouw van het stel spreekt vijf talen en kon haar dus helpen. Maar die lui zijn nog van de oude stempel; geen benul van de digitale wereld dus ik heb ze allerlei computer winkels in gesleept om ze te laten zien wat voor laptop ze nodig hebben om films te monteren en welke software. Ik ga ze lesgeven en helpen met de montage. Dat lijkt me wel een leuke combinatie met mijn verblijf in de ashram. Al heb ik ze wel gewaarschuwd dat ze niet te veel op me moeten rekenen (ik voel me een beetje geclaimd namelijk) omdat ik het hier per dag bekijk en morgen kan besluiten mijn biezen te pakken met Sai Baba souvenirs, kledingwinkels (soepjurken shawls en saries zijn verplicht dus ook ik loop hier rond in kleurige kleden, ff wennen in het begin maar eigenlijk wel leuk om eens wat anders te dragen dan zwart), restaurantjes, theehuizen en ayurveda klinieken. En verder barst het hier van de zwervers. Ze worden vroeg in de ochtend met bussen tegelijk afgeleverd om bij de godgezinde medemens roepies te scoren. Die man zonder benen rijden op een houten karretje schijnt een mooi huis en twee auto’s te bezitten. En je wordt hier net als in de rest van India voordurend opgelicht als je iets koopt of je per riksja laat vervoeren. Zo heilig is het hier dus allemaal niet.